Rode Zee
Rode Zee: aan de kust
(afbeeldingen zijn te vergroten)
Dive Inn Resort, 4*, december 2001
Weer landen we op het vliegveld van Sharm el-Sheikh waar het in vergelijking met vorig jaar zéér rustig is. Geen komen en gaan van vliegtuigen. Behalve "ons" toestel staat er slechts eentje van Air Berlin.
Notabene op 11 september, tussen de middag, hebben we deze 14-daagse vakantiereis geboekt; zo'n twee uur later worden de Twin Towers aangevallen.
Europeanen en Amerikanen laten Egypte nu massaal links liggen, zo niet de Russen.
Bij aankomst krijgen wij te horen dat het door ons geboekte hotel gesloten is ("wegens renovatie", jaja), zoals zo veel hotels bij gebrek aan gasten. Het alternatief, Hotel Falcon Al Diar, wijzen we direct af: we hebben welbewust voor een hotel in Ras Um El Sid gekozen vanwege het snorkelen en in het centrum van Naama Bay willen we beslist niet vertoeven (anders dan een avondje). Toch handig als je hier al eerder bent geweest. Helaas is er op dit moment geen ander hotel beschikbaar en onder protest gaan we naar het Falcon. We vinden het vreselijk. Tegenover McDonalds, in de drukste winkelstraat van Naama Bay, bars en restaurants rondom en een herrie van jewelste. Zelfs met de ramen dicht kun je elkaar amper verstaan. Als de wc dan ook nog smerig is, is het duidelijk: we pakken niet uit en willen vanavond nog een ander hotel. De (aardige) medewerkers van het hotel proberen ons tegemoet te komen en maken een kamer aan de "rustige kant" klaar. We willen echter maar één ding: naar Ras Um El Sid. Gelukkig hebben we het telefoonnummer gekregen van Frank, de host van reisorganisatie Neckermann, dus wij aan het bellen. Uiteindelijk komt er een ander hotel uit de bus en nemen wij een taxi om dat te bekijken. Ziet er goed uit, dus weer terug in de taxi om de koffers te halen. Weer ontstaat een discussie bij de receptie als wij om onze paspoorten vragen. Uiteindelijk zetten we met heel de pakkelarrie koers naar de wachtende taxi die een heel eind verderop, op de centrale parkeerplaats staat. Het centrum van Naama Bay is nl. voetgangersgebied. En zo belanden we uren na aankomst in het Dive Inn Resort, in het gewenste Ras Um El Sid.
Ras Um El Sid
Ligt tussen Naama Bay en Sharm el-Sheikh in, is eigenlijk een enorme klif met op de punt de vuurtoren. Je wandelt in een half uurtje naar het eigenlijke Sharm, het toeristencentrum Naama Bay ligt op 7 kilometer.
Bij de vuurtoren gaat een lange trap naar beneden om bij het strand (van verschillende hotels) te komen dat enigszins in een grote baai ligt. Aan deze baai hebben verder de hotels Reef Oasis en Fanara hun privé-stranden. Aan de andere kant van het plateau liggen hotels als Dreams Beach, Renaissance Golden View en Iberotel Grand Sharm.
In Ras is ook het "Egyptische dorp" Alf Leila Wa Leila met winkeltjes, diverse restaurants, terrasjes en 's avonds folkloristische voorstellingen.
Dive Inn Resort
Een groot, vrij nieuw "all inclusive" hotel, met hooguit 30 gasten. Heerlijk rustig dus. Prima kamer, badkamer, uitstekende bedden en smakelijk eten. Niet in de vaak overdreven aandoende soorten en hoeveelheden maar ruim voldoende.
Al direct de eerste dag maken we kennis met de chefkok want om 1 uur zou de lunch geserveerd worden en omdat we de hele ochtend al aan de wandel zijn, hebben we wel trek. Maar het restaurant is leeg.... Gelukkig krijgen we wel wat lekkers te eten. De weinige mensen die in het hotel verblijven zijn overdag op het strand en slaan de lunch over. Dit is dus de eerst en laatste lunch deze veertien dagen, we passen ons aan.
Bijna dagelijks treffen we de chefkok voor een babbeltje (over eten natuurlijk) waarbij onze voorliefde voor Turks eten ter sprake komt met als gevolg dat dolma's op het menu verschijnen. Wat een service! (Dat er zo weinig gasten zijn helpt uiteraard flink mee)
Trouwens, de medewerkers in het hotel zijn over het algemeen erg aardig, van bellboy tot barkeeper. In het winkeltje zitten we vaak bij de jonge shopkeeper voetballen te kijken. We hebben zelfs snookerles gekregen en op mijn verjaardag overhandigt de hotelmanager een mooie taart, met brandend kaarsje, het licht in het restaurant gaat er zelfs even voor uit.
Ons kamermeisje, natuurlijk een jonge man, is een artiest met handdoeken (inmiddels hebben we daar ook in andere hotels in Egypte al vele creaties van gezien) en hij kan het zelfs met dekens.
Wij hebben hier een heerlijke vakantie en krijgen bij het afscheid een paar cadeautjes van sommige medewerkers.
We zijn de eerste Nederlanders in dit hotel, het staat nl. niet in een Nederlandse gids. De andere gasten zijn Duitsers, een paar norse Russen die eten als slootgravers en een stel Australiërs.
Een gratis hotelbusje brengt je vier keer per dag naar het strand vice-versa en naar Naama Bay, ook 's avonds.
We zijn ons ervan bewust dat ons verblijf hier natuurlijk compleet anders is dan onder 'normale' omstandigheden. Het toerisme ligt nu behoorlijk op z'n gat en dat heeft grote gevolgen voor de Egyptenaar (werkloosheid, armoede). Men doet daarom erg zijn best je een veilig gevoel te geven en is heel voorkomend.
Suikerfeest
Na de Ramadan viert Egypte het 3-daagse Suikerfeest. Het Dive-Inn stroomt vol met Egyptenaren, welgestelde Egyptenaren uit Cairo. De familierelaties stellen je voor een raadsel totdat we horen dat rijke mannen meerdere vrouwen hebben (maximaal 4); vandaar dat de kinderschare in leeftijd behoorlijk varieert. Het is heel gezellig in het hotel, met 's avonds optredens van ondermeer een buikdanseres. De Egyptische families gaan ook naar het strand. Meisjes gaan in badlakens gehuld te water, badlaken gaat even open, meisje zit in het water om wat te ploeteren en moet op dezelfde ingewikkelde manier het water weer uit. Sommige moderne vrouwen gaan volledig gekleed de zee in en er is zelfs een jonge vrouw die met kleding en hoofddoek gaat snorkelen. De man die met z'n vrouwen en zijn vele kinderen pal voor ons op het strand zit, wil het snorkelen wel eens proberen. Hij "loopt" te snorkelen want zwemmen kan hij niet maar hij vindt het zo interessant dat hij ook op het strand duikbril ophoudt en de snorkel in zijn mond. Zo praat hij met z'n familie die hem slecht verstaat....
De Egyptische vrouwen houden zich bezig met kletsen en vooral eten: chips en nootjes, zakken vol.
Strand(je)
Dive Inn ligt zo'n 2 kilometer van zee en heeft daar een miniscuul stukje strand. Er staan 20 ligbedden (voor meer is geen plaats). Die bedden staan pal tegenelkaar aan en het is dat er maar zo'n 12 gasten gebruik van het strand maken want anders zou ik flink de pé in hebben. Wij nemen 's morgens het eerste busje naar het strand om ons te verzekeren van de twee ligbedden aan de rand, tegen de rotsen aan. Gelukkig ook dat we de enige Nederlanders zijn. Als Dive-Inn vol gasten zit, is dit strand natuurlijk helemaal niks. Het hotel heeft ook nog een gedeeld strand in Naama Bay maar daar zijn we niet geweest.
Het stukje strand dat met nog een aantal hotels gedeeld wordt, staat dus boordevol ligbedden. Dive Inn heeft geluk met het laatste stukje strand, de andere hotels hebben het nog minder getroffen, met name een hotel met Engelsen: meer ligbedden die in 4 lange rijen achter elkaar staan opgesteld. Het lijkt wel een bioscoop!
Snorkelen
Het strand is veel te klein, privacy heb je hier niet maar daar tegenover staat dat dit de ideale plek is om te snorkelen! Direct vanaf het strand zwemmen de koraalvlinders al om je heen en na een ondiep stuk over het rifdak heen (buik intrekken) kom je bij het rif en dan weet je niet wat je ziet. Zo prachtig. Koraal in de mooiste kleuren, heel veel soorten vissen in alle kleuren van de regenboog. Superlatieven schieten te kort.
We hebben in december hier twee weken stralend weer gehad en een rimpelloze zee. Direct als we aankomen gaan we te water (later op de ochtend wordt het drukker met zowel strandgasten als duikersboten) en in de middag nog eens. Vlak aan de kust zit een anemoonvis, altijd al graag willen zien, we zien krokodilvissen, de blauwgestippelde pijlstaartrog, murenen, grote lipvis en baracudas (eng door de manier waarop ze stil in het water hangen en je goed in de gaten houden). Mooiere plek om te snorkelen zijn we nog niet tegengekomen.
Deze 'baai' staat bekend om z'n prachtige onderwaterwereld (bekende duikstek "The Temple") en zodoende voeren boten duikers en snorkelaars af en aan. Helaas lopen dan veel mensen over het rif. Eé boot vol natuurliefhebbers maakt het wel erg bont en gooit bij vertrek al z'n afval overboord; samen met een paar Engelsen hebben we toen heel wat plastic flessen en troep uit het water gehaald. Belachelijk! Dagelijks komt ook een groep duikers, bepakt en bezakt een heel eind over het rifdak denderen terwijl wij, al snorkelend daar, kunnen zien wat voor prachtigs zij vertrappen.
En tot slot ergeren we ons hier aan Russen (uit Hotel Fanara). Ze staan op het rif, lopen op het rif, gaan ballen, het maakt ze niet uit. En de strandwacht maar blazen op z'n fluitje, zwaaien met z'n armen maar daar trekken die Russen zich niets van aan. Jammer. Hoe lang blijft het hier nog zo mooi?
