Rode Zee
Rode Zee: aan de kust
(afbeeldingen zijn te vergroten)
Vakantie in het Grand Azur Resort, 5*, december 2000
Het hotel ligt in Nabq Bay, ongeveer 20 km ten noorden van het vliegveld; een baai in ontwikkeling. Langs de weg in de buurt van het hotel onderkomens van bouwvakkers die aan nieuwe hotels werken. Alleen mannen dus die na hun werk rondhangen bij hun barakken en een beetje voetballen. Ook rond het hotel bouwaktiviteiten (niet hinderlijk) want pal ernaast werd een tweede Grand Azur gebouwd.
In Grand Azur hebben we een ruime, schone kamer en badkamer, in de kamer nog een nis met zitje. Groot restaurant met redelijk eten. Darmklachten onstaan steeds na het eten van een bolletje ijs dus daar maar mee opgehouden. Het ontbijt is uitstekend.
Medewerkers in het restaurant enigszins berekend (die aansteker wil ik en weg is m'n aansteker); zo nemen we de eerste avond een fles wijn bij het eten hoewel we weten dat alcohol in Egypte erg duur is. De eerstvolgende avonden wordt de wijn behoorlijk ergerlijk opgedrongen. Het lukt de ober niet, we nemen voortaan water!
Ongezellige bar (te groot) met lekkere Egyptische koffie (= Turkse koffie). Groot zwembad met naar verluidt ijskoud water (in december dus), op het strand mogelijkheid voor een massage (zoals in bijna elk hotel in Egypte) in een bedouinentent.
Leuke dagopvang voor kinderen (onder Duitse leiding) en speeltoestellen.
De meeste gasten zijn Italianen, gevolgd door Duitsers en enkele (zure) Russen. De animatie is Italiaans en ook enkel gericht op de Italianen, overige gasten worden niet eens op de hoogte gesteld van enige activiteit. Niet dat we dat als gemis ervaren want de oubolligheid spat er van af.
Behalve deze Italiaanse animatie is er 's avonds niets te beleven.
Hotelbusje, gratis, brengt je in een half uurtje naar Naama Bay, hét toeristencentrum.
Fatima, van Neckermann, waarschuwt bij haar kennismakingspraatje dat het in Egypte in veel hotels verboden is om eten en drinken van buiten mee te nemen. Men kan je daarop controleren. Eigenlijk idioot, men kan je toch niet verbieden hotel water te kopen (in het hotel kost een liter water tien keer zoveel als in de supermarkt).
"Early Booking" staat op ons hotelvouche en dat betekent een kamer 'op de punt', met riant uitzicht op strand en zee. Door de straffe wind is op het balkon zitten er helaas niet bij. Als de wind krachtiger wordt en de balkonstoelen de hele nacht in een spontane stoelendans heen en weer schuiven besluiten we te verkassen naar een kamer met zicht op de woestijn (en de prachtige zonsondergang). Bij de receptie snappen er niets van, wie verruilt zo'n mooi uitzicht voor zicht op zand en ook 'housekeeping' komt langs om te vragen of we soms ontevreden zijn over de schoonmaak van de kamer? Wij hebben een goede ruil gedaan want de nieuwe kamer is een stuk warmer, ligt uit de wind en veel meer in de zon (is in december wel prettig). Maar ieder voordeel hep z'n nadeel.
Iedere avond worden wij (en de andere gasten aan deze kant van het hotel) gadegeslagen door een paar bouwvakkers uit het kampement. Dat begint al tijdens de schemering en als wij rond middernacht naar bed gaan, zitten zij er nog zoals aan de opgloeiende sigaretten te zien is. Een man, in een traditionele galabaya, zit er elke avond. Hij is ook degene die begint met het 'stelen' van hotelafval. Zien waar dat toe leidt? KLIK HIER.
Strand:
Groot zandstrand met ligbedden, parasols en veel te weinig windschermen. Op onze laatste dag arriveert een vrachtauto vol nieuwe windschermen.
Het waait dagelijks, soms enorm, en zonder beschutting op het strand liggen is dan niet echt prettig. Dus maken vele badgasten (wij ook) van onbezette ligbedden allerlei bouwsels om de wind te keren. Het is ons slechts een enkele keer gelukt om een windscherm te bemachtigen, vnl. Duitsers hebben er een handje van om bij het krieken van de dag ligbedden en windschermen te "reserveren".
Bij de waterlijn eindigt het zand en is de bodem hard en rotsig (waterschoenen dragen). Niet leuk voor kinderen.
Naast het duikcentrum is het verblijf van het animatieteam en schallen de Italiaanse schlagers de hele dag over het strand. Vreselijk. Op dit gedeelte van het strand zijn alle Italiaanse gasten te vinden.
Strandwandeling
In december 2000 is het nog mogelijk om hele lange strandwandelingen te maken waarbij je, behalve een enkele visser, niemand tegenkomt. Er zijn al wel veel hotels in aanbouw maar een paar vissers wonen nog in hutjes op het strand.
Op het strand van Grand Azur en dan naar rechts kom je bij de hotels aan Sharks Bay. Naar links is op dit moment alleen het buurhotel Laguna Viasta in bedrijf.
Snorkelen
Tot het middaguur is het laag water (tenminste, tijdens ons bezoek) en valt een groot deel van de zee droog. Op z'n diepst komt het hier en daar nog tot je knieën om bij het rifdak weer droog te vallen. Niet alleen is het lopen naar het rif (ongeveer 20 minuten) lastig door de oneffenheden, je wilt toch ook niet trappen op de vele zeekomkommers of slangsterren. Wij gaan daarom te water in de mooie baai van het naastgelegen Laguna Vista en vandaaruit uit al snorkelend richting rif. Op sommige delen van de zeebodem groeit zeegras, een heel groot stuk is bedekt met een soort van blauwe anemonen (viltkokeranemonen?) en hoe dichter je het rif nadert hoe zanderiger de bodem met hier en daar rotsen waar veel zee-egels zitten en prachtige kleine vissen. Op een gegeven moment bevindt je je vlak bij het rif en is het even zoeken naar een goeie manier om daar te komen. Is die hobbel eenmaal genomen dan kijk je je ogen uit: zo veel (grote) vissen, de peilloze diepte en de prachtige met koraal begroeide randen van het rif.
Dus: je moet er wat moeite voor doen om hier te snorkelen maar daarvoor wordt je dubbel en dwars beloond.
