Reisverhalen:
'n weekje Luxor
'n weekje Luxor
Dag 2, vrijdag 5 december 2003
Om 9 uur het welkom-praatje door Meneer Neckermann in het tegenover Gaddis gelegen Pyramisa Isis-hotel. De Nederlanders en Belgen hier klagen ook over lawaai maar dan vanwege de hoteldisco. We boeken een ballonvaart, een dagcruise naar Dendara en de Karnak Sound & Light.
Vandaag staan het museum, Brooke Hospital en Luxor-stad op het programma. We trotseren winkeltjes, taxi's en calèches voordat we op de Corniche aankomen waar je voortdurend wordt aangesproken om boottochtjes te maken, de een is nog goedkoper dan de ander. En iedereen is je vriend. Vermoeiend. Of je nu onvriendelijk doet, niets zegt of beleeft weigert, het maakt niet uit.
Dan worden we aangesproken door een wat oudere meneer die direct zegt dat hij gids is, excursies organiseert naar bijzondere plaatsen, "anything you want" en een boek toont dat is volgeschreven met aanbevelingen van door hem begeleidde toeristen. Hij nodigt ons uit om onder het genot van een kop koffie het boek te bekijken en zijn diensten te bespreken: "I'll bring you to places no one sees". Op het terras, met lekkere koffie, is de deal gauw gesloten: wij gaan vandaag met hem, Hassan Ali op stap. Zijn zoon heeft een taxi en een Nederlandssprekende, buitenlandse vriendin die toevallig op bezoek is, zal ons begeleiden. Zelf spreekt hij uitstekend Duits en Engels, een beetje Frans en klein beetje Nederlands.
Compleet onvoorbereid zitten we even later in een bootje dat ons naar de Westbank brengt. Daar gaan we eerst naar zijn huis om de vriendin op te halen. Omdat een dochter gaat trouwen is er een venter op bezoek om een mixer te demonstreren. Na de demonstratie beginnen de onderhandelingen over de prijs, daar bemoeit iedereen zich mee.
En dan met z'n vijven in de taxi: alle taxi's zijn blauw-witte Peugot 406 stationcars. Hassan neemt ons eerst mee naar de suikerrietvelden die Gezira (zoals het dorp aan de overkant van de Nijl heet) omgeven en daarna gaan we langs de Kolossen van Memnon (vorig jaar bezocht) richting Necropool van Assasif waar we het graf van Anch-hor bezoeken (TT 414) en binnengluren in het gesloten graf TT 386. De grafbewaker brengt een gemummificeerd hoofd, daarna een lijf, weer een hoofd en tot slot drukt hij me nog een arm in de handen. Hij nodigt ons op de thee in zijn bewakershuisje, hoog boven de graven.
zie pagina 9
Hierna bezichtigen we in de Necropool van el-Kokha de graven TT296 Nefer-sekheru en TT178 Nefer-ronpet. Deze graven zijn voorzien van prachtige decoraties, op de plafonds geometrische patronen. Het graf van Neder-sekheru telt een grote hoeveelheid mummies. Een mummie ligt in een diepe schacht in de voorhof, verder het graf in zien we nog twee en staan er kratten vol beenderen en schedels. De bewaker troont ons verder mee en daar ligt dan een enorme stapel mummies, kris-kras door- en opelkaar. En er staat een schaal met krijtjes, gebruikt voor de decoraties. Heel bijzonder om te zien maar het is er benauwd en het stinkt enorm zodat we blij zijn even later weer in de frisse buitenlucht te staan.
Lopend in oud-Qurna schop ik tegen iets aan wat een stuk van een gemummificeerd been blijkt te zijn, de windsels zitten er nog omheen. Delen van mummies liggen hier dus gewoon op straat, als afval. Het doet vreemd aan. Per slot gaat het wel om menselijke resten waar, op z'n zachts gezegd, nogal oneerbiedig mee wordt omgesprongen.
Even bijkomen in het Pharao's hotel en dan op naar het Ramesseum. Jammer dat ik de plattegrond niet bij me heb, dat heb je met spontane akties, maar het inlezen is niet voor niets geweest. Bij het betreden van de tempel snellen bewakers toe om je speciale plekken te wijzen zoals de voet van het in stukken gevallen enorme beeld van Ramses II. Men wil zo graag iets extra's verdienen dat het averechts werkt. Je probeert ze af te schudden wat met één man niet lukt; hij wijkt niet van onze zijde, blijft zeuren en heeft natuurlijk ook een mummie in de aanbieding. Tja, wie niet. Wat een nare, vervelende kerel. Dat maakt zo'n tempelbezoek minder. Als we het na ruim een uur voor gezien houden, wil zelfs een politieagent ons, uiteraard tegen betaling, fotograferen. Met alleen 'nee' neemt niemand hier genoegen, men verlangt enige uitleg want hoe kun je nou zo'n aanbod weigeren. Vermoeiend.
We zitten inmiddels boordevol indrukken en besluiten de dag op het leuke dakterras van het Nile Valley Hotel, gerund door de Nederlandse Karin en haar Egyptische echtgenoot.
We hebben genoten van deze eerste dag, de ontmoeting met Hassan is een schot in de roos. Jammer dat we al excursies geboekt hebben via Neckermann want Hassan kan ook alles regelen.
We spreken af dat we maandag met een bootje opgehaald worden vanaf het Pyramisa Isis-hotel. Hassan regelt vervolgens een bootje dat ons terugbrengt naar de oost-oever, naar het Isis-hotel. Bij het oversteken van de straat weer luidkeels geroep: taxi, taxi, klesj, klesj.